إِنَّ رَبَّكُمُ ٱللَّهُ ٱلَّذِى خَلَقَ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضَ فِى سِتَّةِ أَيَّامٍ ثُمَّ ٱسْتَوَىٰ عَلَى ٱلْعَرْشِ يُغْشِى ٱلَّيْلَ ٱلنَّهَارَ يَطْلُبُهُۥ حَثِيثًا وَٱلشَّمْسَ وَٱلْقَمَرَ وَٱلنُّجُومَ مُسَخَّرَٰتٍۭ بِأَمْرِهِۦٓ أَلَا لَهُ ٱلْخَلْقُ وَٱلْأَمْرُ تَبَارَكَ ٱللَّهُ رَبُّ ٱلْعَٰلَمِينَ
واژهنامهٔ قرآن · پیشنویس
تَبَارَكَ
اباوند در بلِسسینگ
فرم ششم فراوانی بی نظیر را در برکت موضوع الهی خود پیش بینی می کند.
دامنهٔ واژگانی
دامنه: مجموعهٔ گزینششدهٔ بخشها · کاربردها: 9
ریشهها: برك
مدخلهای واژگانی: تبارك
صورتها: تَبَارَكَ · تَبَٰرَكَ
نمونههای کاربرد (نمایش 9 از 9)
کاربردهای درون دامنه به ترتیب قرآن نمایش داده میشود؛ تعداد: 9.
ثُمَّ خَلَقْنَا ٱلنُّطْفَةَ عَلَقَةً فَخَلَقْنَا ٱلْعَلَقَةَ مُضْغَةً فَخَلَقْنَا ٱلْمُضْغَةَ عِظَٰمًا فَكَسَوْنَا ٱلْعِظَٰمَ لَحْمًا ثُمَّ أَنشَأْنَٰهُ خَلْقًا ءَاخَرَ فَتَبَارَكَ ٱللَّهُ أَحْسَنُ ٱلْخَٰلِقِينَ
تَبَارَكَ ٱلَّذِى نَزَّلَ ٱلْفُرْقَانَ عَلَىٰ عَبْدِهِۦ لِيَكُونَ لِلْعَٰلَمِينَ نَذِيرًا
تَبَارَكَ ٱلَّذِىٓ إِن شَآءَ جَعَلَ لَكَ خَيْرًا مِّن ذَٰلِكَ جَنَّٰتٍ تَجْرِى مِن تَحْتِهَا ٱلْأَنْهَٰرُ وَيَجْعَل لَّكَ قُصُورًۢا
تَبَارَكَ ٱلَّذِى جَعَلَ فِى ٱلسَّمَآءِ بُرُوجًا وَجَعَلَ فِيهَا سِرَٰجًا وَقَمَرًا مُّنِيرًا
ٱللَّهُ ٱلَّذِى جَعَلَ لَكُمُ ٱلْأَرْضَ قَرَارًا وَٱلسَّمَآءَ بِنَآءً وَصَوَّرَكُمْ فَأَحْسَنَ صُوَرَكُمْ وَرَزَقَكُم مِّنَ ٱلطَّيِّبَٰتِ ذَٰلِكُمُ ٱللَّهُ رَبُّكُمْ فَتَبَارَكَ ٱللَّهُ رَبُّ ٱلْعَٰلَمِينَ
وَتَبَارَكَ ٱلَّذِى لَهُۥ مُلْكُ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا وَعِندَهُۥ عِلْمُ ٱلسَّاعَةِ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ
تَبَٰرَكَ ٱسْمُ رَبِّكَ ذِى ٱلْجَلَٰلِ وَٱلْإِكْرَامِ
تَبَٰرَكَ ٱلَّذِى بِيَدِهِ ٱلْمُلْكُ وَهُوَ عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ
چرا این معنا انتخاب شد
تمام رخدادهای خانوادگی 32 در یک صفحه محدود بررسی شدند، بدون بخش محافظت شده یا پیشنهادات فشرده شده. قرآن 7:96 برکات گشوده شده از آسمان و زمین را به تصویر می کشد، در حالی که 50:9 آب مبارک را به رشد باغ ها و غلات مرتبط می داند؛ آن ها با هم فراوانی سودمند را تثبیت می کنند، نه صرفا یک عنوان افتخاری. فرم سوم اعطا می کند که خوب باشد، صورت های مجهول و فعلی آن آن را دریافت می کنند، اسم جمع نمونه های آن را نام گذاری می کند و فرم ششم گزاره های فراوان در آن را بیان می کند. نه موضوع فرم ششم عبارتند از: خدا، کسی که با اعمال و سلطه الهی شناخته می شود، یا نام الهی، بنابراین ترجمه همچنان یک گزاره ترکیبی با همان هسته باقی می ماند.