نُسَبِّح

Έπαινος

2:30

وَإِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلَٰٓئِكَةِ إِنِّى جَاعِلٌ فِى ٱلْأَرْضِ خَلِيفَةً قَالُوٓا۟ أَتَجْعَلُ فِيهَا مَن يُفْسِدُ فِيهَا وَيَسْفِكُ ٱلدِّمَآءَ وَنَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَنُقَدِّسُ لَكَ قَالَ إِنِّىٓ أَعْلَمُ مَا لَا تَعْلَمُونَ

Εναλλακτική επιλογή: ενώ υμνούμε με τον έπαινο Σου

Ερευνητική απόδοση: ενώ διακηρύσσουμε ότι Εσύ υπερβαίνεις κάθε όριο μαζί με τον έπαινό Σου

Η σύνταξη τοποθετεί το نُسَبِّحُ δίπλα στο χωριστό ουσιαστικό حَمْد στο M002A030W020S02. Η απόδοση και των δύο ως έπαινος σβήνει τη λεξιλογική διάκριση του εδαφίου και δίνει επαινούμε με τον έπαινό Σου· το εμείς διακηρύσσουμε ότι Εκείνος υπερβαίνει κάθε όριο διατηρεί τόσο τη γραμματική του πρώτου προσώπου πληθυντικού όσο και τη χωριστή συμβολή των δύο λέξεων.