Οι λέξεις πρέπει να περιορίζουν την ερμηνεία.

Το πρόβλημα δεν περιορίζεται σε ένα ιερό κείμενο

Όταν οι άνθρωποι προσεγγίζουν το Κοράνιο, τη Βίβλο, τις Βέδες ή οποιοδήποτε κείμενο θεωρούν θεϊκό, είναι εύκολο να ξεκινήσουν από όσα ήδη κατανοούν και να προσαρμόσουν κάθε εδάφιο σε αυτή την κατανόηση.

Κανένας αναγνώστης δεν προσέρχεται χωρίς οπτική γωνία. Φέρνουμε μαζί μας γλώσσα, εμπειρία, παραδοχές, συναισθήματα και κληρονομημένες ιδέες. Αυτό είναι αναπόφευκτο. Υπάρχει όμως μια κρίσιμη διαφορά ανάμεσα στο να προσεγγίζουμε τα τεκμήρια από μια οπτική γωνία και στο να εξαναγκάζουμε τα τεκμήρια να συμμορφωθούν με αυτήν.

Ένα δίδαγμα από την καθημερινή εργασία

Το RACI που σήμαινε δύο διαφορετικά πράγματα

Κάποτε δόθηκε στην ομάδα μου ένα πολύ μεγάλο έγγραφο RACI. Είχαμε χαρακτηριστεί υπεύθυνοι και υπόλογοι για τόσα πολλά στοιχεία, ώστε η ομάδα ανησύχησε. Ένα ανώτερο διοικητικό στέλεχος μας καθησύχασε ότι οι λέξεις δεν ήταν τόσο επιβαρυντικές όσο φαίνονταν: έπρεπε να γνωρίζουμε ότι η εργασία δεν ήταν αποκλειστικά δική μας και να χρησιμοποιήσουμε την εμπειρία μας για να καταλάβουμε τι πραγματικά αναμενόταν.

Ωστόσο, ένας αξιολογητής μπορούσε να βασιστεί μόνο σε όσα ήταν γραμμένα. Ο καθησυχασμός δημιούργησε δύο έγγραφα: το δημόσιο έγγραφο στο χαρτί και ένα άγραφο έγγραφο στο μυαλό του διοικητικού στελέχους. Αν οι γραμμένες λέξεις δεν καθόριζαν τις ευθύνες μας, το έγγραφο δεν μπορούσε πλέον να μας προστατεύσει ή να μας αξιολογήσει δίκαια.

Ένα ιερό κείμενο μπορεί να αντιμετωπιστεί με τον ίδιο τρόπο. Σε ένα δύσκολο εδάφιο αποδίδεται μια καθησυχαστική σημασία, επειδή υποτίθεται ότι ένας ενημερωμένος αναγνώστης γνωρίζει τι σημαίνει «πραγματικά». Τότε το δημόσιο κείμενο διέπεται από μια ερμηνεία που δεν γράφτηκε ποτέ σε αυτό.

Κατανόηση πριν από την εφαρμογή

Τρία ερωτήματα, με αυτή τη σειρά

1. Τι μεταδίδεται;

   Ξεκινήστε με τη διατύπωση, τη γραμματική, την κατασκευή, την επανειλημμένη χρήση και τον λόγο του κειμένου.

2. Τι προκύπτει από αυτό;

   Μόνο αφού κατανοήσουμε τον ισχυρισμό πρέπει να συναγάγουμε τις συνεπαγωγές του.

3. Τι σημαίνει αυτό για μένα;

   Η εφαρμογή είναι θεμιτή, αλλά έρχεται τελευταία. Αν ξεκινήσουμε από εδώ, κινδυνεύουμε να εργαστούμε αντίστροφα και να αλλοιώσουμε κάθε προηγούμενο επίπεδο.

Γιατί έχει σημασία μία λέξη

Οι λέξεις δεν είναι ασαφείς νύξεις που ο αναγνώστης συμπληρώνει με τις ιδέες που προτιμά. Θέτουν όρια σε όσα μπορεί να πει μια πρόταση. Αν στην ίδια λέξη αποδίδεται μια νέα, άσχετη αγγλική σημασία κάθε φορά που ένα εδάφιο γίνεται δύσκολο, η λέξη δεν περιορίζει πλέον την ερμηνεία.

Ο συλλογισμός γίνεται κυκλικός: πρώτα αποφασίζουμε ποιο είναι το θέμα του εδαφίου και έπειτα επιλέγουμε τη σημασία που κάνει τη λέξη να συμφωνεί. Αυτό που αποκαλείται «συμφραζόμενα» μπορεί τότε να είναι το συμπέρασμα που έχει προϋποθέσει ο αναγνώστης και το οποίο δίνει στη λέξη τη σημασία της. Μια σταθερή λεξική συνεισφορά διακόπτει αυτόν τον κύκλο: η ερμηνεία μας πρέπει να προσαρμόζεται σε όσα συνεισφέρει η λέξη, αντί να τα αντικαθιστά αθόρυβα.

Η οπτική γωνία είναι αναπόφευκτη

Η τέλεια αντικειμενικότητα είναι αδύνατη. Μαθαίνουμε τις λέξεις από χωρία, ενώ οι λέξεις μάς βοηθούν επίσης να κατανοήσουμε αυτά τα χωρία. Κάθε εμφάνιση μπορεί να βελτιώσει μια πρόταση.

Όχι όμως και η αυθαιρεσία

Μία δύσκολη εμφάνιση δεν μπορεί να προκαλέσει μια απροειδοποίητη αλλαγή σημασίας. Η δυσκολία πρέπει να εξηγηθεί με έναν καλύτερο πυρήνα, με τη γραμματική, με την κατασκευή, με μια χωριστή λεξική μονάδα, με ένα πρόβλημα δεδομένων ή με εμφανή αβεβαιότητα.

Τι μπορεί να ισχυριστεί έντιμα μια ανάγνωση με επίκεντρο τον συγγραφέα

Δεν μπορούμε να εξετάσουμε την εσωτερική νοητική κατάσταση ενός συγγραφέα. Αυτό είναι ιδιαίτερα σαφές όταν ένα κείμενο νοείται ως θεϊκή επικοινωνία. Αυτό που είναι δημόσια διαθέσιμο είναι η διατύπωσή του, η γραμματική του, η επανειλημμένη χρήση, οι αντιθέσεις, οι παραλληλισμοί, ο κειμενικός λόγος και η παραδεδομένη μορφή του.

Επομένως, ο υπεύθυνος ισχυρισμός δεν είναι «Έχω πρόσβαση στην ενδόμυχη σκέψη του συγγραφέα». Είναι «Αυτή η ερμηνευτική πρόταση εξηγεί καλύτερα τα δημόσια διαθέσιμα επικοινωνιακά τεκμήρια και απαιτεί τις λιγότερες ατεκμηρίωτες προσαρμογές».

Τι καθιστά την έρευνα πειθαρχημένη;

• Δοκιμάστε μια προτεινόμενη σημασία σε κάθε εμφάνιση και όχι μόνο σε ευνοϊκά παραδείγματα.
• Δηλώστε ακριβώς ποια λεξική μονάδα δοκιμάζεται· μια κοινή ρίζα από μόνη της δεν αποδεικνύει ταυτότητα.
• Διαχωρίστε τον λεξικό πυρήνα από τη μορφολογία, τη σύνταξη, την κατασκευή και την αγγλική γραμματική.
• Καταγράψτε ποια τεκμήρια θα αποδυνάμωναν ή θα διέψευδαν την πρόταση.
• Διαχωρίστε τα πραγματικά ομώνυμα αντί να διευρύνετε έναν ορισμό μέχρι να μη λέει σχεδόν τίποτα.
• Δείξτε αν μια απόφαση είναι υποψήφια, προσχέδιο, αποδεκτή, αμφισβητούμενη ή ανεπίλυτη.
• Διατηρήστε τα τεκμήρια, τις εναλλακτικές, τις αποτυχίες και τον συλλογισμό, ώστε κάποιος άλλος να μπορεί να εξετάσει την απόφαση.

Οι λέξεις είναι τα θεμέλια, όχι ολόκληρο το οικοδόμημα

Οι σταθερές λέξεις δεν επιλύουν κάθε ερώτημα. Πρέπει ακόμη να επιλύσουμε τις αντωνυμίες, τις προτάσεις, την άρνηση, την ακολουθία, τη ρητορική, τον λόγο, τη συνεπαγωγή και την εφαρμογή. Αν όμως επιτραπεί στην ίδια τη λεξική συνεισφορά να μεταβάλλεται ελεύθερα, κάθε επίπεδο πάνω από αυτήν περιορίζεται λιγότερο.

• Λεξική ταυτότητα: ποια λέξη ή λεξική μονάδα είναι αυτή;
• Σημασιολογικός πυρήνας: ποια σταθερή συνεισφορά έχει;
• Μορφολογία: ποια λειτουργία προσθέτει αυτός ο τύπος;
• Σύνταξη και κατασκευή: πώς σχετίζεται με τα άλλα στοιχεία;
• Λόγος: ποιος ισχυρισμός διατυπώνεται στο ευρύτερο χωρίο;
• Συνεπαγωγή: τι προκύπτει από αυτόν τον ισχυρισμό;
• Εφαρμογή: τι πρέπει να κάνει ο αναγνώστης με αυτό;

Η αρχή πίσω από το QuranGraph

Ο αναγνώστης μπορεί να προτείνει τη σημασία. Πρέπει να επιτρέπεται στο σύνολο των κειμενικών τεκμηρίων να την απορρίψει.

Αυτό δεν εξαλείφει την κρίση. Πειθαρχεί την κρίση μέσω ρητών υποθέσεων, πλήρων τεκμηρίων, αναπαραγώγιμων αποφάσεων, καταγεγραμμένων αποτυχιών και της προθυμίας να παραμένουμε σε αβεβαιότητα όπου το κείμενο δεν έχει ακόμη επιλύσει το ζήτημα.

Δείτε πώς λειτουργεί η μέθοδος