وَإِذْ قَالَ مُوسَىٰ لِقَوْمِهِۦ يَٰقَوْمِ إِنَّكُمْ ظَلَمْتُمْ أَنفُسَكُم بِٱتِّخَاذِكُمُ ٱلْعِجْلَ فَتُوبُوٓا۟ إِلَىٰ بَارِئِكُمْ فَٱقْتُلُوٓا۟ أَنفُسَكُمْ ذَٰلِكُمْ خَيْرٌ لَّكُمْ عِندَ بَارِئِكُمْ فَتَابَ عَلَيْكُمْ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلتَّوَّابُ ٱلرَّحِيمُ
Γλωσσάριο του Κορανίου · αποδεκτό
بَارِئ / نَبْرَأ
Αυτός που φέρνει στην ύπαρξη
Να προκαλεί κάτι να έρθει σε ύπαρξη. Η ενεργητική μετοχή αποδίδεται ως Αυτός που φέρνει στην ύπαρξη· το κλιτό ρήμα σημαίνει φέρνω σε ύπαρξη.
Λεξιλογικό πεδίο εφαρμογής
Πεδίο εφαρμογής: σημασιολογική μονάδα · Εμφανίσεις: 4
Ρίζες: برأ
Λήμματα: بارئ · نبرأ
Τύποι: بَارِئِ · نَّبْرَأَ · بَارِئُ
Παραδείγματα εμφανίσεων (4 από 4)
Εμφανίσεις εντός πεδίου που προβάλλονται με τη σειρά του Κορανίου: 4.
وَإِذْ قَالَ مُوسَىٰ لِقَوْمِهِۦ يَٰقَوْمِ إِنَّكُمْ ظَلَمْتُمْ أَنفُسَكُم بِٱتِّخَاذِكُمُ ٱلْعِجْلَ فَتُوبُوٓا۟ إِلَىٰ بَارِئِكُمْ فَٱقْتُلُوٓا۟ أَنفُسَكُمْ ذَٰلِكُمْ خَيْرٌ لَّكُمْ عِندَ بَارِئِكُمْ فَتَابَ عَلَيْكُمْ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلتَّوَّابُ ٱلرَّحِيمُ
مَآ أَصَابَ مِن مُّصِيبَةٍ فِى ٱلْأَرْضِ وَلَا فِىٓ أَنفُسِكُمْ إِلَّا فِى كِتَٰبٍ مِّن قَبْلِ أَن نَّبْرَأَهَآ إِنَّ ذَٰلِكَ عَلَى ٱللَّهِ يَسِيرٌ
هُوَ ٱللَّهُ ٱلْخَٰلِقُ ٱلْبَارِئُ ٱلْمُصَوِّرُ لَهُ ٱلْأَسْمَآءُ ٱلْحُسْنَىٰ يُسَبِّحُ لَهُۥ مَا فِى ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلْحَكِيمُ
ερευνητική σημείωση
Γιατί αυτή η διατύπωση
Να προκαλεί κανείς την έλευση κάποιου πράγματος στην ύπαρξη.
Αυτό το αποδεκτό πεδίο περιέχει μόνο τις δύο εμφανίσεις بَارِئ στο 2:54, το بَارِئ στο 59:24 και το نَبْرَأ στο 57:22. Η ενεργητική μετοχή προβάλλει Αυτόν που φέρνει στην ύπαρξη· ο πεπερασμένος τύπος πρώτου πληθυντικού αποδίδεται ως «φέρνω στην ύπαρξη». Το βιβλικό εβραϊκό ברא / בּוֹרֵא παρέχει συγκριτική στήριξη για γλώσσα θεϊκής έλευσης στην ύπαρξη, αλλά δεν αντιμετωπίζεται ως απόδειξη δημιουργίας από το μηδέν ούτε ως ένας ενιαίος αραβικός πυρήνας για όλη τη ρίζα. Η κτήση, η πτώση, το άρθρο, το υποκείμενο και το αντικείμενο παραμένουν χωριστά.
Πού αποτυγχάνουν άλλες σημασίες: το «διαχωρίζω από μομφή, αφοσίωση ή βλάβη» δεν εκφράζει από μόνο του την κατασκευή έλευσης στην ύπαρξη στο 57:22 ούτε τον δημιουργικό συμμετέχοντα στα 2:54 και 59:24. Είναι περιορισμένη λεξική διάκριση, όχι απόδειξη ότι κάθε ιστορική σχέση μεταξύ αυτών των χρήσεων είναι αδύνατη. Το «δημιουργώ» παραμένει έγκυρη εναλλακτική και δεν παρουσιάζεται ως αποτυχημένη σημασία. Οι παλαιότερες κάρτες αποτυχίας που διασχίζουν διαφορετικά πεδία είναι ιστορικά τεκμήρια, όχι απόδειξη για αυτή τη μονάδα τεσσάρων εμφανίσεων.
Ακόμη ανοικτό: οι υπόλοιπες 27 εμφανίσεις κρατούν την πρόχειρη κατάστασή τους και τους διακριτούς υπάρχοντες κατόχους τους, περιλαμβανομένων απαλλαγής, αποσύνδεσης, εξαίρεσης, αποκαταστατικής μορφής IV και بَرِيَّة στα 98:6–7. Δεν αποφασίζονται εδώ το προηγούμενο αναφοράς του θηλυκού ενικού αντικειμένου στο 57:22, μια ετυμολογία ολόκληρης της ρίζας, η δημιουργία από το τίποτε ή η ακριβής σχέση με τα خالق και مصور. Οι μαρτυρίες του συλλογικού με χάμζα στα 98:6–7 και το χωριστό μορφολογικό ζήτημα του 2:167 μένουν αμετάβλητα.