فَلْيَضْحَكُوا۟ قَلِيلًا وَلْيَبْكُوا۟ كَثِيرًا جَزَآءًۢ بِمَا كَانُوا۟ يَكْسِبُونَ
Γλωσσάριο του Κορανίου · προσχέδιο
بَكَى
κλαίω
Το πεπερασμένο ρήμα προτάσσει την πράξη του κλάματος ως συναισθηματική απόκριση.
Λεξιλογικό πεδίο εφαρμογής
Πεδίο εφαρμογής: επιμελημένο σύνολο τμημάτων · Εμφανίσεις: 5
Ρίζες: بكي
Λήμματα: بكت
Τύποι: يَبْكُ · بَكَتْ · تَبْكُ
Παραδείγματα εμφανίσεων (5 από 5)
Εμφανίσεις εντός πεδίου που προβάλλονται με τη σειρά του Κορανίου: 5.
وَجَآءُوٓ أَبَاهُمْ عِشَآءً يَبْكُونَ
وَيَخِرُّونَ لِلْأَذْقَانِ يَبْكُونَ وَيَزِيدُهُمْ خُشُوعًا
فَمَا بَكَتْ عَلَيْهِمُ ٱلسَّمَآءُ وَٱلْأَرْضُ وَمَا كَانُوا۟ مُنظَرِينَ
وَتَضْحَكُونَ وَلَا تَبْكُونَ
Γιατί επιλέχθηκε αυτή η σημασία
Και τα επτά οικογενειακά περιστατικά εξετάστηκαν σε μία οριοθετημένη σελίδα. Κάθε περιστατικό είναι ένας παγωμένος στόχος, χωρίς προστατευμένα αρχεία ή συμπιεσμένους υποψηφίους. Πέντε ρήματα Μορφής-Ι κατηγορούν το κλάμα ως τιμωρία, την προσποιητή θλίψη, την ευλαβική ανταπόκριση, την κοσμική προσωποποίηση ή την επίπληξη της έλλειψης δακρύων. Ένα περιστασιακό ουσιαστικό στον πληθυντικό παρουσιάζει τους ευνοούμενους ανθρώπους να πέφτουν κάτω ενώ κλαίνε, και ένα ρήμα Μορφής-IV αποδίδει αιτιολογικά το να κάνει τους ανθρώπους να κλαίνε στον Θεό. Ο χρόνος, το πρόσωπο, ο αριθμός, η διάθεση, η άρνηση, η επιρρηματική ποσότητα, η περιστασιακή πτώση, η προσωποποίηση του υποκειμένου και η αιτιολογική παραγωγή συνθέτουν τοπικά. Τα ποικίλα συναισθηματικά και ρητορικά σκηνικά μοιράζονται έναν πυρήνα κλάματος χωρίς εσωτερική αντίφαση του Κορανίου. Δεν υπάρχει ευθυγραμμισμένο ωφέλιμο φορτίο ανάγνωσης ή ανεπίλυτο ζήτημα.