وَٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ وَكَذَّبُوا۟ بِـَٔايَٰتِنَآ أُو۟لَٰٓئِكَ أَصْحَٰبُ ٱلنَّارِ هُمْ فِيهَا خَٰلِدُونَ
ਕੁਰਆਨ ਦੀ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ · ਸਵੀਕਾਰਿਆ
آيَة / آيَات
ਨਿਸ਼ਾਨੀ
ਅਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਜਾਂ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਕੋਈ ਘੱਟ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹਕੀਕਤ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਬਦ-ਵਿਗਿਆਨਕ ਦਾਇਰਾ
ਦਾਇਰਾ: ਅਰਥਕ ਇਕਾਈ · ਵਰਤੋਂ ਦੇ ਸਥਾਨ: 382
ਸ਼ਬਦ-ਮੂਲ: أيي
ਕੋਸ਼ੀ ਰੂਪ: آية
ਰੂਪ: ءَايَٰتِ · ـَٔايَٰتِ · ءَايَةً · ءَايَٰتٍ · ءَايَٰتُ · ءَايَةٌ · ـَٔايَةٍ · ءَايَةٍ · ءَايَٰتٍۭ · ءَايَٰتٌ · ءَايَةَ · ءَايَتُ · ءَايَٰتٌۢ · ءَايَةٍۭ · ءَايَاتُ · ءَايَاتِ · ءَايَتَيْنِ · ءَايَةًۢ
ਵਰਤੋਂ ਦੀਆਂ ਮਿਸਾਲਾਂ ਦੀ ਦਿਖਾਈ ਗਈ ਗਿਣਤੀ: 10; ਕੁੱਲ ਗਿਣਤੀ: 382
ਕੁਰਆਨ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਦਿਖਾਈ ਗਈ ਗਿਣਤੀ: 10, ਕੁੱਲ 382 ਵਿੱਚੋਂ। ਇਹ ਸਥਾਨ-ਆਧਾਰਿਤ ਸੰਖੇਪ ਝਲਕ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਨਾ-ਦਿਖਾਈ ਗਈ ਵਰਤੋਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ 372 ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਬੂਤ ਦਾ ਦਰਜਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
وَءَامِنُوا۟ بِمَآ أَنزَلْتُ مُصَدِّقًا لِّمَا مَعَكُمْ وَلَا تَكُونُوٓا۟ أَوَّلَ كَافِرٍۭ بِهِۦ وَلَا تَشْتَرُوا۟ بِـَٔايَٰتِى ثَمَنًا قَلِيلًا وَإِيَّٰىَ فَٱتَّقُونِ
وَإِذْ قُلْتُمْ يَٰمُوسَىٰ لَن نَّصْبِرَ عَلَىٰ طَعَامٍ وَٰحِدٍ فَٱدْعُ لَنَا رَبَّكَ يُخْرِجْ لَنَا مِمَّا تُنۢبِتُ ٱلْأَرْضُ مِنۢ بَقْلِهَا وَقِثَّآئِهَا وَفُومِهَا وَعَدَسِهَا وَبَصَلِهَا قَالَ أَتَسْتَبْدِلُونَ ٱلَّذِى هُوَ أَدْنَىٰ بِٱلَّذِى هُوَ خَيْرٌ ٱهْبِطُوا۟ مِصْرًا فَإِنَّ لَكُم مَّا سَأَلْتُمْ وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ ٱلذِّلَّةُ وَٱلْمَسْكَنَةُ وَبَآءُو بِغَضَبٍ مِّنَ ٱللَّهِ ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ كَانُوا۟ يَكْفُرُونَ بِـَٔايَٰتِ ٱللَّهِ وَيَقْتُلُونَ ٱلنَّبِيِّـۧنَ بِغَيْرِ ٱلْحَقِّ ذَٰلِكَ بِمَا عَصَوا۟ وَّكَانُوا۟ يَعْتَدُونَ
فَقُلْنَا ٱضْرِبُوهُ بِبَعْضِهَا كَذَٰلِكَ يُحْىِ ٱللَّهُ ٱلْمَوْتَىٰ وَيُرِيكُمْ ءَايَٰتِهِۦ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ
وَلَقَدْ أَنزَلْنَآ إِلَيْكَ ءَايَٰتٍۭ بَيِّنَٰتٍ وَمَا يَكْفُرُ بِهَآ إِلَّا ٱلْفَٰسِقُونَ
مَا نَنسَخْ مِنْ ءَايَةٍ أَوْ نُنسِهَا نَأْتِ بِخَيْرٍ مِّنْهَآ أَوْ مِثْلِهَآ أَلَمْ تَعْلَمْ أَنَّ ٱللَّهَ عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ
وَقَالَ ٱلَّذِينَ لَا يَعْلَمُونَ لَوْلَا يُكَلِّمُنَا ٱللَّهُ أَوْ تَأْتِينَآ ءَايَةٌ كَذَٰلِكَ قَالَ ٱلَّذِينَ مِن قَبْلِهِم مِّثْلَ قَوْلِهِمْ تَشَٰبَهَتْ قُلُوبُهُمْ قَدْ بَيَّنَّا ٱلْـَٔايَٰتِ لِقَوْمٍ يُوقِنُونَ
وَقَالَ ٱلَّذِينَ لَا يَعْلَمُونَ لَوْلَا يُكَلِّمُنَا ٱللَّهُ أَوْ تَأْتِينَآ ءَايَةٌ كَذَٰلِكَ قَالَ ٱلَّذِينَ مِن قَبْلِهِم مِّثْلَ قَوْلِهِمْ تَشَٰبَهَتْ قُلُوبُهُمْ قَدْ بَيَّنَّا ٱلْـَٔايَٰتِ لِقَوْمٍ يُوقِنُونَ
رَبَّنَا وَٱبْعَثْ فِيهِمْ رَسُولًا مِّنْهُمْ يَتْلُوا۟ عَلَيْهِمْ ءَايَٰتِكَ وَيُعَلِّمُهُمُ ٱلْكِتَٰبَ وَٱلْحِكْمَةَ وَيُزَكِّيهِمْ إِنَّكَ أَنتَ ٱلْعَزِيزُ ٱلْحَكِيمُ
وَلَئِنْ أَتَيْتَ ٱلَّذِينَ أُوتُوا۟ ٱلْكِتَٰبَ بِكُلِّ ءَايَةٍ مَّا تَبِعُوا۟ قِبْلَتَكَ وَمَآ أَنتَ بِتَابِعٍ قِبْلَتَهُمْ وَمَا بَعْضُهُم بِتَابِعٍ قِبْلَةَ بَعْضٍ وَلَئِنِ ٱتَّبَعْتَ أَهْوَآءَهُم مِّنۢ بَعْدِ مَا جَآءَكَ مِنَ ٱلْعِلْمِ إِنَّكَ إِذًا لَّمِنَ ٱلظَّٰلِمِينَ
ਕੁਰਆਨ-ਅੰਦਰੂਨੀ ਸ਼ਬਦ-ਵਿਗਿਆਨਕ ਤਰਕ-ਆਧਾਰ
ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੀ ਕਿਉਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ
آيَة ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੀ ਪਛਾਣੀ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹਕੀਕਤ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਘਟਨਾ, ਵਿਅਕਤੀ, ਹਾਲਤ, ਸਿਰਜਿਆ ਵਰਤਾਰਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਸੁਣਾਈ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਇਕਾਈ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਸਿਰਫ਼ ਵਿਆਕਰਨਕ ਵਚਨ ਹੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ, ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਜਾਂ ਦੋ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
2:248 ਵਿੱਚ ਤਾਬੂਤ ਦਾ ਆਉਣਾ ਬਾਦਸ਼ਾਹੀ ਦੀ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ, 2:259 ਵਿੱਚ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ 30:22 ਵਿੱਚ ਸਿਰਜਣਾ, ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰੰਗ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਹਨ। ਹਰ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਨਾਂ ਦਿੱਤੀ ਚੀਜ਼ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਕਿਸੇ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨਯੋਗ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਹਵਾਲਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਵਜੋਂ ਪਹੁੰਚਾਈ ਇਕਾਈ ਹੋਵੇ, ਉਦੋਂ ਵੀ ਇਹੋ ਕੰਮ ਕਾਇਮ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ 2:252 ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਸੁਣਾਈਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਅਤੇ 3:7 ਵਿੱਚ ਉਤਾਰੀ ਗਈ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਅੰਦਰਲੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ।
ਇਸ ਲਈ “ਆਇਤ” ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦੀ ਇੱਕ ਵਰਤੋਂ ਹੈ, ਮੂਲ ਸ਼ਬਦੀ ਅਰਥ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਤਾਬੂਤ ਦੇ ਆਉਣ, ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਜੇ ਫ਼ਰਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਂ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੀ। “ਚਮਤਕਾਰ” ਵੀ ਬਹੁਤ ਸੌੜਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਈ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਅਸਾਧਾਰਣ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਸੰਦੇਸ਼ ਵਜੋਂ ਪਹੁੰਚਾਏ ਜਾਂ ਵੇਖੇ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ। “ਸਬੂਤ” ਇਸ ਨਾਂਵ ਦੀ ਲੋੜ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਤਕੜਾ ਹੈ: ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੀ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨਯੋਗ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸਿੱਟਾ ਮੰਨਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।
2:41 ਵਿੱਚ ਵਟਾਂਦਰੇ ਬਾਰੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਕੁਰਆਨ ਦੀ ਆਪਣੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਉਂਦੀ ਬਣਤਰ ਨਾਲ ਸਪਸ਼ਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। 2:79 ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਕੁਝ ਲਿਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਮੁੱਲ ਲੈਣ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਲਾਹ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ। 3:187 ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਉਤਾਰੀ ਗਈ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਲੁਕਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਮੁੱਲ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। 9:9 ਵਿੱਚ ਅੱਲਾਹ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਦੇ ਬਦਲੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਮੁੱਲ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਅਮਲੀ ਨਾਕਾਮੀ ਸਿਰਫ਼ ਲਿਖੀ ਲਿਖਤ ਵੇਚਣ ਤੱਕ ਸੀਮਿਤ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਸੀਮਿਤ ਲਾਭ ਦੇ ਬਦਲੇ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰਨਾ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਲਾਹ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨਯੋਗ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।
2:41 ਦੀ ਪੂਰੀ ਆਇਤ ਦਾ ਮੌਜੂਦਾ ਅਨੁਵਾਦ ਫ਼ਿਲਹਾਲ ਬਦਲਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਜਦਕਿ ਇਸ ਦੇ ਵਟਾਂਦਰੇ ਵਾਲੇ ਵਿਆਕਰਨ ਦੀ ਵੱਖਰੇ ਤੌਰ ਤੇ ਸਮੀਖਿਆ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਪੱਧਰ ਉੱਤੇ بِآيَاتِي “ਮੇਰੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ” ਦਾ ਅਰਥ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਇਤਾਂ, ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ, ਸਬੂਤਾਂ ਜਾਂ ਮੁੱਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦਾ।
ਹੋਰ ਅਰਥ ਕਿੱਥੇ ਅਸਫਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ
ਆਇਤ
2:248
وَقَالَ لَهُمْ نَبِيُّهُمْ إِنَّ ءَايَةَ مُلْكِهِۦٓ أَن يَأْتِيَكُمُ ٱلتَّابُوتُ فِيهِ سَكِينَةٌ مِّن رَّبِّكُمْ وَبَقِيَّةٌ مِّمَّا تَرَكَ ءَالُ مُوسَىٰ وَءَالُ هَٰرُونَ تَحْمِلُهُ ٱلْمَلَٰٓئِكَةُ إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَةً لَّكُمْ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ
ਬਦਲਵਾਂ: ਉਸ ਦੀ ਬਾਦਸ਼ਾਹੀ ਦੀ ਆਇਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤਾਬੂਤ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ।
ਖੋਜ-ਆਧਾਰਿਤ ਅਨੁਵਾਦੀ ਰੂਪ: ਉਸ ਦੀ ਬਾਦਸ਼ਾਹੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤਾਬੂਤ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ।
ਜਿਸ ਘਟਨਾ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਬੂਤ ਦਾ ਆਉਣਾ ਹੈ। ਉਸ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਆਇਤ ਕਹਿਣਾ ਉੱਥੇ ਲਿਖਤ ਦੀ ਇੱਕ ਇਕਾਈ ਥੋਪਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹਵਾਲਾ ਪਛਾਣੀ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ।
ਆਇਤ
2:259
أَوْ كَٱلَّذِى مَرَّ عَلَىٰ قَرْيَةٍ وَهِىَ خَاوِيَةٌ عَلَىٰ عُرُوشِهَا قَالَ أَنَّىٰ يُحْىِۦ هَٰذِهِ ٱللَّهُ بَعْدَ مَوْتِهَا فَأَمَاتَهُ ٱللَّهُ مِا۟ئَةَ عَامٍ ثُمَّ بَعَثَهُۥ قَالَ كَمْ لَبِثْتَ قَالَ لَبِثْتُ يَوْمًا أَوْ بَعْضَ يَوْمٍ قَالَ بَل لَّبِثْتَ مِا۟ئَةَ عَامٍ فَٱنظُرْ إِلَىٰ طَعَامِكَ وَشَرَابِكَ لَمْ يَتَسَنَّهْ وَٱنظُرْ إِلَىٰ حِمَارِكَ وَلِنَجْعَلَكَ ءَايَةً لِّلنَّاسِ وَٱنظُرْ إِلَى ٱلْعِظَامِ كَيْفَ نُنشِزُهَا ثُمَّ نَكْسُوهَا لَحْمًا فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهُۥ قَالَ أَعْلَمُ أَنَّ ٱللَّهَ عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ
ਬਦਲਵਾਂ: ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਆਇਤ ਬਣਾਵਾਂਗੇ।
ਖੋਜ-ਆਧਾਰਿਤ ਅਨੁਵਾਦੀ ਰੂਪ: ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਬਣਾਵਾਂਗੇ।
ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਨਾਲ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪਛਾਣਨਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖੀ ਹਵਾਲੇ ਨੂੰ ਲਿਖਤ ਦੀ ਇੱਕ ਆਇਤ ਤੱਕ ਸੀਮਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਚਮਤਕਾਰ
3:7
هُوَ ٱلَّذِىٓ أَنزَلَ عَلَيْكَ ٱلْكِتَٰبَ مِنْهُ ءَايَٰتٌ مُّحْكَمَٰتٌ هُنَّ أُمُّ ٱلْكِتَٰبِ وَأُخَرُ مُتَشَٰبِهَٰتٌ فَأَمَّا ٱلَّذِينَ فِى قُلُوبِهِمْ زَيْغٌ فَيَتَّبِعُونَ مَا تَشَٰبَهَ مِنْهُ ٱبْتِغَآءَ ٱلْفِتْنَةِ وَٱبْتِغَآءَ تَأْوِيلِهِۦ وَمَا يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُۥٓ إِلَّا ٱللَّهُ وَٱلرَّٰسِخُونَ فِى ٱلْعِلْمِ يَقُولُونَ ءَامَنَّا بِهِۦ كُلٌّ مِّنْ عِندِ رَبِّنَا وَمَا يَذَّكَّرُ إِلَّآ أُو۟لُوا۟ ٱلْأَلْبَٰبِ
ਬਦਲਵਾਂ: ਉਤਾਰੀ ਗਈ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਿਰਣਾਇਕ ਚਮਤਕਾਰ ਹਨ; ਉਹ ਉਤਾਰੀ ਗਈ ਕਿਤਾਬ ਦੀ ਨੀਂਹ ਹਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ-ਜੁਲਦੇ ਹਨ।
ਖੋਜ-ਆਧਾਰਿਤ ਅਨੁਵਾਦੀ ਰੂਪ: ਉਤਾਰੀ ਗਈ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਿਰਣਾਇਕ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਉਤਾਰੀ ਗਈ ਕਿਤਾਬ ਦੀ ਨੀਂਹ ਹਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀਆਂ-ਜੁਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਹ ਨਾਂਵ ਉਤਾਰੀ ਗਈ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸੰਦੇਸ਼ ਵਜੋਂ ਪਹੁੰਚਾਈਆਂ ਇਕਾਈਆਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। “ਚਮਤਕਾਰ” ਇਸ ਸ਼ਬਦ-ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਅਸਾਧਾਰਣ ਘਟਨਾਵਾਂ ਤੱਕ ਸੀਮਿਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ “ਨਿਸ਼ਾਨੀ” ਇਨ੍ਹਾਂ ਇਕਾਈਆਂ ਅਤੇ ਵੇਖੇ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਵਰਤਾਰਿਆਂ, ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਟਦੀ ਹੈ।
ਆਇਤ
30:22
وَمِنْ ءَايَٰتِهِۦ خَلْقُ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَٱخْتِلَٰفُ أَلْسِنَتِكُمْ وَأَلْوَٰنِكُمْ إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَٰتٍ لِّلْعَٰلِمِينَ
ਬਦਲਵਾਂ: ਉਸ ਦੀਆਂ ਆਇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸਮਾਨਾਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਰੰਗਾਂ ਦੀ ਵੱਖਰਤਾ ਹੈ।
ਖੋਜ-ਆਧਾਰਿਤ ਅਨੁਵਾਦੀ ਰੂਪ: ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਸਮਾਨਾਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਰੰਗਾਂ ਦੀ ਵੱਖਰਤਾ ਹੈ।
ਸਿਰਜੀਆਂ ਹਕੀਕਤਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖੇ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਫ਼ਰਕ ਇੱਥੇ ਹਵਾਲੇ ਹਨ। “ਨਿਸ਼ਾਨੀ” ਇੱਥੇ ਵੀ ਢੁਕਵੀਂ ਹੈ ਅਤੇ ਉਦੋਂ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਹਵਾਲਾ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਸੁਣਾਈ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਇਕਾਈ ਹੋਵੇ; “ਆਇਤ” ਢੁਕਵੀਂ ਨਹੀਂ।