أُو۟لَٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ أَنْعَمَ ٱللَّهُ عَلَيْهِم مِّنَ ٱلنَّبِيِّـۧنَ مِن ذُرِّيَّةِ ءَادَمَ وَمِمَّنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوحٍ وَمِن ذُرِّيَّةِ إِبْرَٰهِيمَ وَإِسْرَٰٓءِيلَ وَمِمَّنْ هَدَيْنَا وَٱجْتَبَيْنَآ إِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِمْ ءَايَٰتُ ٱلرَّحْمَٰنِ خَرُّوا۟ سُجَّدًا وَبُكِيًّا
Γλωσσάριο του Κορανίου · προσχέδιο
بُكِيّ
κλάμα
Ο πληθυντικός περιστασιακός χαρακτηρίζει τους ανθρώπους να κλαίνε κατά την απάντησή τους.
Λεξιλογικό πεδίο εφαρμογής
Πεδίο εφαρμογής: επιμελημένο σύνολο τμημάτων · Εμφανίσεις: 1
Ρίζες: بكي
Λήμματα: بكي
Τύποι: بُكِيًّا
Παραδείγματα εμφανίσεων (1 από 1)
Εμφανίσεις εντός πεδίου που προβάλλονται με τη σειρά του Κορανίου: 1.
Γιατί επιλέχθηκε αυτή η σημασία
Και τα επτά οικογενειακά περιστατικά εξετάστηκαν σε μία οριοθετημένη σελίδα. Κάθε περιστατικό είναι ένας παγωμένος στόχος, χωρίς προστατευμένα αρχεία ή συμπιεσμένους υποψηφίους. Πέντε ρήματα Μορφής-Ι κατηγορούν το κλάμα ως τιμωρία, την προσποιητή θλίψη, την ευλαβική ανταπόκριση, την κοσμική προσωποποίηση ή την επίπληξη της έλλειψης δακρύων. Ένα περιστασιακό ουσιαστικό στον πληθυντικό παρουσιάζει τους ευνοούμενους ανθρώπους να πέφτουν κάτω ενώ κλαίνε, και ένα ρήμα Μορφής-IV αποδίδει αιτιολογικά το να κάνει τους ανθρώπους να κλαίνε στον Θεό. Ο χρόνος, το πρόσωπο, ο αριθμός, η διάθεση, η άρνηση, η επιρρηματική ποσότητα, η περιστασιακή πτώση, η προσωποποίηση του υποκειμένου και η αιτιολογική παραγωγή συνθέτουν τοπικά. Τα ποικίλα συναισθηματικά και ρητορικά σκηνικά μοιράζονται έναν πυρήνα κλάματος χωρίς εσωτερική αντίφαση του Κορανίου. Δεν υπάρχει ευθυγραμμισμένο ωφέλιμο φορτίο ανάγνωσης ή ανεπίλυτο ζήτημα.